We hebben iets opgemerkt bij het runnen van multiplayer VR ervaringen: onboarding en offboarding zijn geen luxe, maar net zo belangrijk als de VR ervaring zelf. Ze bepalen de toon en zetten mensen in de juiste mindset. Tijdens het InScience Film Festival in Nijmegen hebben we onlangs The VR Silent Disco getoond. Dit is een perfect voorbeeld van hoe essentieel de voor- en nabereiding van een multiplayer ervaring is. In dit artikel delen we wat voor ons werkt en wat we belangrijk vinden voordat de headset opgezet wordt, tijdens de ervaring en erna.
De Missie: Verbinding in Plaats van Isolatie
We bouwen multiplayer VR experiences omdat we geloven dat het meest krachtige wat VR kan doen is mensen samenbrengen. De meeste mensen zijn nog steeds gewend aan single-player VR: je zet een headset op, de wereld verdwijnt, en je gaat alleen op reis. We doen het tegenovergestelde met onze projecten en verbinden mensen juist met elkaar in plaats van ze te isoleren.
The VR Silent Disco is hier een mooi voorbeeld van. In deze ervaring kunnen tot wel 12 mensen tegelijk een gedeelde virtuele dansvloer betreden. Deelnemers bewegen als avatars die hun echte lichaamsbewegingen weerspiegelen, zonder controllers of voorkennis van VR. Met een soundtrack van Brass Rave Unit nodigt de ervaring deelnemers uit om samen te bewegen en zo met elkaar in contact te komen.
Maar dit werkt alleen als mensen niet nerveus, aarzelend of sceptisch binnenkomen; en daar begint onboarding.
Onboarding: Een Mindset Switch
Mensen komen vaak naar onze showcases met vooroordelen: sommigen hebben VR eerder geprobeerd en vonden het isolerend, anderen maken zich zorgen over bewegingsziekte of bang om er dwaas uit te zien. Ons werk is om deze zorgen te erkennen, niet ze weg te wimpelen.
We beginnen met wat mensen kunnen zien. Voordat we iets zeggen, positioneren we hen waar ze anderen al kunnen zien dansen in VR. Mensen zien anderen vrij bewegen, lachen, en op manieren dansen die ze normaal niet zouden doen. Dat spreekt meer dan elke uitleg. Mensen ontspannen zich vanzelf als ze dit zien. Ze zien plezier gebeuren in real-time. Ze vergeten hun aarzeling omdat ze veel te nieuwsgierig zijn naar wat die mensen zo zelfverzekerd maakt.
Vervolgens vertellen we ze wat echt telt:
Het is multiplayer. Als ze met vrienden komen, zullen die vrienden samen met hen dezelfde ervaring hebben. Ze hoeven het niet alleen door te maken. Dit feit alleen verlicht al enorme angst. Mensen zijn gewend aan VR die hen van hun vrienden scheidt. Weten dat ze de ruimte delen verandert alles.
Je ziet er hetzelfde uit. Iedereen draagt dezelfde avatar, wat mensen een gevoel van anonimiteit geeft. Dit verlaagt eigen waardering dramatisch en stelt mensen die verlegen aankomen in staat om losser te dansen.
Je lichaam staat onder jouw controle. We gebruiken hand- en motion tracking, geen controllers. De wereld gebeurt niet voor hen, maar zij bewegen erdoor.
Je kunt op elk moment weg. We benadrukken dit. De ervaring is niet iets wat je moet doorstaan, maar iets wat je mag verkennen. Als iemand zich oncomfortabel voelt, steekt hij of zij een hand op en helpen we direct.
De beelden zijn intens. We vragen naar gevoeligheid voor fel licht en snelle bewegingen. Het is een echte veiligheidsmaatregel, en mensen waarderen het als ze hier van tevoren naar worden gevraagd.
De introductie mag niet voelen als een brief. Het is een mindset shift van aarzelend naar nieuwsgierig. En cruciaal: het wordt gegeven met echte aanwezigheid en zelfvertrouwen. We doen niet alsof we alle antwoorden hebben of dat niets fout kan gaan. We zeggen: we zijn hier, we letten op, en we kunnen alles aanpakken. Dat rustige zelfvertrouwen, gecombineerd met wat ze net hebben gezien van de dansende mensen, stelt hen in staat hun aarzeling los te laten.
Interacties Zonder Instructies
Eenmaal in de ervaring vertellen we mensen niet wat ze moeten doen. In plaats daarvan ontwerpen we momenten die natuurlijk tot deelname uitnodigen.
Het eerste wat ze merken is dat ze in een ruimte zijn met andere mensen, maar iedereen ziet er hetzelfde uit. Je vriend zoeken onder identieke avatars; dat is meteen een speels spel vol nieuwsgierigheid en opwinding. Mensen trekken natuurlijk naar elkaar toe, proberen erachter te komen wie wie is door beweging, nabijheid en intuïtie. Die gedeelde ruimte waarin lichamen die samen bewegen en gezichten die onherkenbaar zijn, breken zelfbewustzijn al af voordat er één ontworpen interactie plaatsvindt. Mensen beginnen al organisch met elkaar te bewegen en in contact te komen.
Daarna voegen de ontworpen momenten zich in. Een lichtstraal verbindt hun hand met de virtuele hemel en mensen steken er instinctief naar. Lichtstromen stromen door de ruimte en mensen blokkeren ze natuurlijk met hun lichaam. Drones cirkelen rond en projecteren afbeeldingen op virtuele billboards, en mensen zwaaien naar zichzelf en ontdekken dat iedereen alleen zichzelf ziet.
Onze uitdaging is om ervaringen te ontwerpen die natuurlijke interactie uitlokken zonder expliciete instructies. We plaatsen interactieve elementen door de reis heen op een manier die instinctieve acties uitnodigt, altijd aligned met de visuele progressie. Omdat de ervaring in een loop speelt, ontmoeten mensen verschillende interactieve momenten afhankelijk van wanneer ze binnenkomen, maar elk element is naadloos verweven in de visuele flow. Mensen bewegen al met echte opwinding en nieuwsgierigheid; de ontworpen interacties ontmoeten hen gewoon waar ze zijn, en lokken diepere betrokkenheid uit zonder dat we ooit een woord hoeven te zeggen.
Offboarding: Terugkeer naar de Werkelijkheid
De ervaring eindigt automatisch na ongeveer tien minuten en de headset geeft een duidelijke instructie om hem af te zetten. Maar terugkeren naar de werkelijkheid en verwerken wat er zojuist gebeurde kost wat tijd.
We proberen meestal met mensen in gesprek te gaan over hun ervaring, maar voorzichtig zonder te pushen. Sommigen zijn erg praatgraag en willen erover vertellen. Anderen zijn stil en verwerken nog. Velen zijn het meest expressief via lichaamstaal: de manier waarop ze bewegen, hun gezichtsuitdrukking, hun energie. We lezen en reageren op wat elke persoon in dat moment nodig heeft.
De transformatie is hoe dan ook zichtbaar. Mensen komen aarzelend of gereserveerd binnen. Ze vertrekken open, levendig, soms nog bewegend op muziek die alleen zij horen. Sommigen blijven dansen in het wachtgebied. Of ze erover spreken of het simpelweg uitstralen; die verschuiving van weerstand naar vrij vertelt ons dat de ervaring werkte. Dit is wat we echt meten: niet via enquêtes, maar via aanwezigheid.
Tijdens InScience zagen we dit duidelijk bij één persoon. Na The VR Silent Disco te hebben ervaren bleef hij nog een uur hangen. Hij keek naar anderen die dansten, bekeek onze website, stelde vragen. Toen een nieuwe groep binnenkwam zonder derde deelnemer bood hij zich aan: "Kan ik nog een keer?" "Ik kan die extra persoon zijn." Hij ging opnieuw naar binnen en danste nu actief met de nieuwkomers, probeerde hun ervaring te versterken omdat zijn eigen transformatie zo diepgaand was geweest.
Dit is waarvoor offboarding ruimte creëert. Niet voor feedback verzameling, maar voor het besef van wat zojuist gebeurde. Als het werkt vertrekken mensen niet alleen tevreden - ze willen terugkomen.
Flexibiliteit Boven Voorkoming
Natuurlijk vereist het soepel runnen van deze ervaringen meer dan goed designhet vereist flexibiliteit. We hebben geleerd dat technologie altijd op onverwachte manieren faalt: headset-kalibratie verschuift na vier uur, iemand belandt in het menu, of het netwerk happert. We kunnen dit niet allemaal voorkomen, ongeacht hoe grondig onze voorbereiding is.
Daarom is ons werk niet gericht op voorkomen. Het gaat erom aanwezig, attent en flexibel genoeg te zijn om problemen kalm op te lossen wanneer ze zich voordoen. We investeren zwaar in voorbereiding: kalibratie kost twee uur, elk apparaat moet in het netwerk, elk ruimtelijk ankerpunt moet worden gemarkeerd. Maar we accepteren ook dat ondanks alles iets onverwachts zal gebeuren. Het verschil zit in hoe we reageren: zonder paniek, zonder mensen in de ervaring te verstoren, en met het vertrouwen dat we het aankunnen.
De Ervaring Evolueert Met Elke Showcase
We hebben Show Me the Light rondgebracht naar Amsterdam Dance Event, Dutch Design Week, Imagine Film Festival, Nxt Museum en InScience Film Festival. Elke plek brengt verschillende ruimtelijke vereisten, publiek en uitdagingen. Elk leert ons iets nieuws over hoe mensen samen bewegen, hoe ze vrijheid vinden, hoe ze contact maken.
De kernmissie blijft hetzelfde: ruimte creëren zodat vreemden een collectief lichaam worden, bewegend op muziek, bevrijd van zelfbewustzijn door gedeelde anonimiteit. En alles daarvoor: om te laten zien dat VR niet isolerend is, maar verbindend.
Geïnteresseerd in het naar jouw event brengen? Neem contact op. We horen graag van je.
